Hermann Wilhelm Ebel (ur. 10 maja 1820 w Berlinie, zm. 19 sierpnia 1875 w Misdroy – obecnych Międzyzdrojach) – niemiecki filolog, specjalista w dziedzinie języków celtyckich.
Fakty z życia
H. W. Ebel w latach 1831–1836 uczęszczał do berlińskiego gimnazjum Zum Grauen Kloster (Berlinisches Gymnasium zum Grauen Kloster). Już w młodości przejawiał zdolności językowe; ponadto interesował się muzyką i poezją. W wieku szesnastu lat podjął studia na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie, studiując m.in. historię i filologię klasyczną. Był uczniem prof. Philippa Augusta Böckha. W wolnym czasie kontynuował naukę muzyki pod kierunkiem kompozytora Josepha Marxa. Wiosną 1838 podjął filologiczne studia porównawcze na uniwersytecie w Halle pod kierunkiem teologa i lingwisty Augusta Potta. Po powrocie w 1839 do rodzinnego miasta kontynuował prace porównawcze pod kierunkiem Franza Boppa – ówczesnego językoznawcy, jednego z twórców językoznawstwa historyczno-porównawczego. Studia ukończył w 1842 i po rocznej pracy we francuskim gimnazjum w Berlinie kontynuował działalność naukową. Około 1847 podjął studia nad językiem staroperskim. Od 1852 przez sześć lat Ebel piastował stanowisko profesora w Instytucie Biheim-Schwarzbach. W okresie tym podjął studia nad językiem prasłowiańskim i językami celtyckimi.