Natychmiast zaangażował on około stu kopistów do pracy i w ciągu trzech dni zrobili ponad 600 kopii rękopisów. Na wieść o tym, rabin Chaim Vital zaprzeczył, jakoby były to jego własne pisma, zostały one jednak bardzo szybko rozpowszechnione i spotkały się z dużym zainteresowaniem kabalistów. Prawdopodobnie w rękopisach tych znajdowały się nauki Izaaka Lurii, a nie Chaima Vitala – i to było powodem jego zaprzeczeń autorstwa. Pierwsze drukowane wydanie ukazało się w ośmiu tomach pod tytułem „Szemonah Sze'arim”. Jest ono bardziej znane z późniejszego przedruku pod tytułem „Ec Chaim” (pol. Drzewo życia), w którym tematy zostały bardziej usystematyzowane. Praca ta, poza oddaniem hołdu rabinowi Izzakowi Lurii, zawierała ważne twierdzenie rabina Vitala – uważał on, że nauczanie kabały jest bardzo ważne, gdyż dzięki temu Żydzi mogą sami zapewnić przyjście Mesjasza. Nauki Vitala spotkały się z krytyką. Wśród jego największych oponentów był rabin Menachem Lonzano, który opublikował potępiającą go książkę „Imrei Emet”. W 1594 roku rabin Vital osiadł na stałe w Damaszku, gdzie co wieczór wykładał kabałę. W dniu 23 kwietnia 1620 roku (30 nissan 5380) zmarł podczas przygotowań do powrotu do Safedu. Został pochowany w Damaszku.