Pierwszym nagrodzonym został podoficer Kawalergradzkiego pułku – Jegor Iwanowicz Mitrochin za zasługi w bitwie pod Frydlandem 2 czerwca tego samego roku. Kolejnymi kawalerami pierwszych krzyży byli: № 2 – podoficer W. Michajłow № 3 – podporucznik Wasilij Bierozkin (za bitwę pod Morągiem) № 4 – szeregowy N. Kliemientiew № 5 – szeregowy P. Triechałow № 6 – szeregowy S. RodionowТаланов А.И. Военно-исторический журнал, 1991, № 1
W dekrecie o ustanowieniu nie podano, ile ma mieć stopni ani ile razy może być nadawany. Ponadto, w odróżnieniu od oryginalnego Orderu św. Jerzego, nie był pokryty emalią, a wykonany ze srebra 875 próbypróba oznacza, iż była taka sama w jakiej bito ówczesne srebrne monety. 15 lipca 1808 roku ukazem cesarza postanowiono, że przyznawanie krzyża będzie leżało tylko i wyłącznie w gestii imperatora.
Od stycznia 1809 prowadzony jest spis imienny nagrodzonych i numeracja krzyży. Z rozpoczęciem Wojny Ojczyźnianej 1812 roku mennica wybiła 16833 krzyże. W kilku następnych latach przyznano następujące liczby krzyży: 1812 – 6783 nagrodzonych; 1813 – 8611 nagrodzonych; 1814 – 9345 nagrodzonych; 1815 – 3983 nagrodzonych; 1816 – 2682 nagrodzonych; 1817 – 659 nagrodzonych; 1818 – 328 nagrodzonych; 1819 – 189 nagrodzonych.