Atak rozpoczął z rejonu wzg. 194, w kierunku wzg. 183 i skarpy, miał do pokonania pustynną przestrzeń na odległość ok. 3 km. Atakował 1 i 2 kompanią w I rzucie i 3 i 4 kompanię w II rzucie, wzmocniony plutonem ckm, przy wsparciu własnych moździerzy oraz osłoną skrzydła złożoną z plutonu rozpoznawczego. Z uwagi na brak amunicji w parkach artylerii polowej, wsparcie artyleryjskie było symboliczne. W ogniu włoskiej obrony z dominujących wzgórz pod ogniem wrogiej artylerii polowej, ppanc i moździerzy batalion rozwinął się i następnie dalej prowadząc atak, dostał się pod ogień włoskiej broni maszynowej. Z uwagi na powyższe natarcie zwolniło i zaległo. W chwili zachodu słońca, kompanie 1, 2 i 4 ruszają do szturmu i o godz. 17.20 osiągają wzgórze 183. Na noc cały batalion przechodzi do obrony wokół zdobytych przedmiotów natarcia. Natarcie batalionu zamknęło się stratą 9 zabitych żołnierzy, 22 rannych i 1 został wzięty do niewoli. Na wrogu zabrano do niewoli 5 oficerów i 128 szeregowych, zabito 2, obrońcy pochodzili z włoskiej dywizji „Pavia”. Ponadto zdobyto 4 działka ppanc, 13 ckm, 5 moździerzy, 80 kb, pistolety i amunicję. Nocą 15/16 grudnia 1941 roku nieprzyjacielska artyleria ostrzelała rejon obrony batalionu. 16 grudnia o godz.