Był nim ks. Piotr Kowolik. We wrześniu 1939 r. został mianowany również wikarym zastępczym w Pawłowie. W 1940 r. aresztowany przez Niemców, przez ponad 3 lata był więźniem obozu koncentracyjnego w Dachau. W czasie nieobecności ks. Kowolika administratorami lub po prostu jego zastępcami byli: ks. Karol Heda (1940–1941), ks. Wilhelm Salbert (1941–1943) i ks. Brunon Tomala (1943–1945). Po powrocie z obozu ks. Kowolik ponownie objął jako proboszcz parafię w Kończycach. Był nim do powołania go na stanowisko wikariusza generalnego diecezji katowickiej czyli do 9 listopada 1953 r. Za jego czasów w 1951 roku Kończyce stały się dzielnicą Zabrza. Po odejściu z parafii ks. Kowolika proboszczem został ks. Robert Szynawa. Po śmierci ks. Szynawy, przez pół roku parafią administrował ks. Rudolf Kiera. Od grudnia 1955 r. do stycznia 1956 r. posługę duszpasterską pełnił będący tuż po święceniach kapłańskich ks. Stanisław Gruchała. Kolejny proboszcz – ks. Paweł Jochymek otrzymał dekret biskupi skierowujący go do Kończyc 1 lutego 1956 roku. Organizacje kościelne skupiały w swoich kręgach parafian różnych grup wiekowych. W 1971 r. Jochymek przeszedł na emeryturę. Lata 1971 – 1980 to czas proboszczowania ks. Feliksa Hanuska, a zarazem czas znaczących zmian w wystroju kościoła i jego otoczeniem.