Andrzej Stadnicki ze Żmigrodu herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ?, zm. 1551) – podkomorzy przemyski, potem kasztelan sanocki.
Syn Mikołaja Stadnickiego, kasztelana przemyskiego i Barbary, córki burgrabiego krakowskiego Jana Gałki, która w posagu wniosła mężowi Nowy Żmigród, Solinę. Brat Stanisława, podkomorzego przemyskiego, kasztelana sanockiego i zawichojskiego. W 1487 zapisał się w semestrze zimowym na Uniwersytet Krakowski. Naukę porzucił zapewne po śmierci ojca w 1490. W latach 1495–1510, zarządzał w imieniu matki i rodzeństwa dobrami rodzinnymi, przy czym aktywność jego w tym okresie koncentrowała się na królewszczyznach w ziemi przemyskiej. W latach następnych porządkował stan dóbr po ojcu, starał się o wykupienie zastawionych przez niego wsi. Dobrami położonymi w ziemi krakowskiej zarządzała w tym czasie matka od 1497 zaczął przejmować pod swój zarząd i te dobra.Po śmierci Jana Olbrachta znalazł się w otoczeniu nowego króla Aleksandra Jagiellończyka. W 1505 wziął udział w majowym sejmie w Radomiu, gdzie uzyskał zezwolenie króla na wykupienie królewszczyzny Kniahynice. Przed 1516 kupił Pakość w ziemi przemyskiej. Po bezpotomnej śmierci brata Jana przypadły mu z podziału z bratem Stanisławem w 1521 Łyszkowice i Waganowice w ziemi krakowskiej. W kwietniu 1529 pełnił funkcję komisarza królewskiego przy rozgraniczeniu Sanoka.