The Skatalites grali ze sobą jeszcze do sierpnia 1965 roku, kiedy to doszło do całkowitego rozłamu.
Mimo iż istniał tylko przez kilkanaście miesięcy, zespół stał się ikoną muzyki jamajskiej lat 60. Choć wielu instrumentalistów tamtej dekady chętnie określa w wywiadach samych siebie jako jedynych prekursorów ska, niewątpliwie to The Skatalites jako pierwsi doprowadzili ten gatunek do postaci w jakiej istnieje on do dziś. Szczególną rolę przypisać można Knibbowi, który namówiony przez Dodda do zagrania na perkusji czegoś zupełnie nowego, stał się twórcą znaku rozpoznawczego ska, a mianowicie akcentowania na drugim i czwartym uderzeniu; ten styl gry, w wyniku stopniowego spowolnienia tempa, dał początek najpierw muzyce rocksteady, a w dalszej kolejności – reggae.
1965 – 1983: 18 lat przerwy Po rozpadzie The Skatalites obaj skłóceni liderzy założyli swoje własne zespoły: Roland Alphonso & The Soul Brothers (później The Soul Vendors) oraz Tommy McCook & The Supersonics (prekursorzy rocksteady, najczęściej pracujący dla Duke'a Reida jako muzycy sesyjni w jego Treasure Isle Studio). Moore, Mittoo i Brevett zdecydowali się grać z Alphonso, Knibb i Haynes dołączyli do McCooka, natomiast Sterling nawiązał współpracę z producentem Sir Clancy Collinsem.