SMS Magdeburg – niemiecki krążownik lekki typu Magdeburg z okresu I wojny światowej. Zatonął 26 sierpnia 1914 roku po wejściu na skały u wejścia do Zatoki Fińskiej. Na wraku Rosjanie znaleźli książki szyfrów, które, udostępnione Brytyjczykom, pomogły kryptologom złamać niemieckie kody stosowane w korespondencji radiowej.
Projekt i budowa SMS Magdeburg był pierwszym z czterech krążowników nowego typu, stanowiących rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji tej klasy budowanych w niemieckich stoczniach dla Kaiserliche Marine, typów Königsberg i Dresden. Stępkę pod jednostkę położono w stoczni AG Weser w Bremie w 1910 roku, wodowanie miało miejsce 13 maja 1911 roku, zaś wejście do służby 20 sierpnia 1912 roku.
Opis konstrukcji thumb|„Magdeburg” w 1912 w Swinemünde SMS „Magdeburg” miał kadłub długości całkowitej 138,7 m, szerokości 13,4 m i średnim zanurzeniu 5,1 m. Wyporność konstrukcyjna wynosiła według projektu 4570 ton, pełna 5587 t. Napęd stanowiły 3 turbiny parowe Bergmann o łącznej mocy 29 904 KM, zasilane w parę przez 11 kotłów typu Marine. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 27,6 węzła. Zapas 1200 ton węgla i 106 ton paliwa płynnego pozwalał przepłynąć 5820 mil morskich z prędkością ekonomiczną 12 węzłów.