Niemiecka satysfakcja wynikała częściowo z błędnego przekonania, że pokonali Brytyjski Korpus Ekspedycyjny, a nie tylko II Korpus i brygadę kawalerii. To właśnie ten błąd pozwolił II Korpusowi wycofać się, ponieważ niemieckim żołnierzom dano noc odpoczynku zamiast wysłać ich w pościg za osłabionymi siłami brytyjskimi. Chociaż wówczas feldmarszałek John French przypisywał mu uratowanie Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, później skrytykował Smitha-Dorriena. W 2013 roku historyk Spencer Jones napisał, że strategicznie postawa II Korpusu osiągnęła cel Smitha-Dorriena, jakim było odciążenie odwrotu. Przez resztę kampanii II Korpus nie był poważnie nękany przez niemiecki pościg. W tym kontekście Jones stwierdził, że bitwa była kluczowym, choć krwawym zwycięstwem Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego.

Straty W 1926 roku James Edmonds, brytyjski historyk, napisał, że spośród 40 000 brytyjskich żołnierzy walczących pod Le Cateau, 7812 zostało zabitych lub rannych, a 2600 dostało się do niewoli. Zostało porzuconych 38 dział, z których większość miała wcześniej usunięte zamki i uszkodzone przyrządy celownicze przez swoją obsługę. W 2008 roku Cave i Sheldon spekulowali, że straty niemieckie „prawdopodobnie nie przekroczyły 2000”.