Cerkiew Świętego Ducha – cerkiew prawosławna w kompleksie budynków monasteru pod tym samym wezwaniem w obrębie wileńskiego Starego Miasta przy ulicy Aušros Vartų, w pobliżu Ostrej Bramy.
Historia Pierwsza drewniana cerkiew położona na tym miejscu została wzniesiona z fundacji sióstr Teodory i Anny Wołowicz w 1597. Opiekę nad obiektem sprawowało Bractwo Świętej Trójcy (następnie Świętego Ducha), które kilka lat wcześniej musiało przekazać cerkiew pod tym samym wezwaniem unitom. Od 1609 cerkiew przeszła pod opiekę nowo założonego monasteru i prowadzonej przy nim szkoły. Po 1611 była to jedyna świątynia prawosławna w Wilnie.
W 1634, za zezwoleniem króla Władysława IV, na miejscu drewnianej cerkwi powstała nowa, murowana, pod tym samym wezwaniem. Została ona poważnie uszkodzona (podobnie zresztą jak budynki monasteru) w czasie najazdu szwedzkiego na początku XVIII wieku. Obiekt mógł zostać odbudowany dzięki pomocy finansowej i materialnej ze strony cara rosyjskiego Piotra I. W latach 1748–1749 cerkiew została jednak ponownie zniszczona przez dwa pożary. Do 1753 obiekt został odbudowany pod kierunkiem Jana Krzysztofa Glaubitza, w kolejnych latach prowadzona była rekonstrukcja dekoracji wnętrza. Kolejnych strat cerkiew doznała w 1812 za sprawą armii napoleońskiej, która rozgrabiła wnętrze świątyni.