Mykwa w Tarnowie – budynek dawnej rytualnej łaźni żydowskiej znajdujący się w Tarnowie, zbudowany w pierwszych latach XX wieku w stylu neomauretańskim.
Historia Pierwszy budynek mykwy w Tarnowie znajdował się w pobliżu Starej Synagogi. Z powodu złego stanu technicznego, pod koniec XIX wieku, postanowiono wybudować nową na terenie zakupionym w 1899 roku, w pobliżu nieistniejącej już Synagogi Nowej. Budowę prowadziło przedsiębiorstwo Franciszka Hackbeila i Michała Mikosia. W 1902 nowa mykwa była już czynna.
W wnętrzu Żydowskiej Łaźni Ludowej znajdowały się łaźnie parowe, baseny z zimną i gorącą wodą, dwie mykwy służące do rytualnych oczyszczeń oraz kasy, przebieralnie, poczekalnie i pomieszczenia techniczne. Budynek obok funkcji rytualnej, pełnił też rolę łaźni publicznej użytkowanej wyłącznie przez Żydów. W czasie okupacji niemieckiej łaźnia służyła do dezynfekcji więźniów przed wywozem ich do obozów zagłady. 14 czerwca 1940 roku z mykwy wyruszył pierwszy masowy transport do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz.