Rozwój zgromadzenia W sytuacji nowych układów politycznych, w jakich znalazła się Polska w końcowym etapie II wojny światowej, siostry powzięły decyzję o opuszczeniu Wilna. Ks. Sopoćko – czując się odpowiedzialny za przyszłość nowej wspólnoty – przekazał siostrom w 1946 r. łaciński tekst konstytucji. Na terenie Polski opiekę nad formującym się zgromadzeniem przejął jezuita, o. Władysław Wantuchowski. Dzięki jego pośrednictwu administrator apostolski w Gorzowie Wlkp., ks. Edmund Nowicki, udzielił siostrom pozwolenia na rozpoczęcie życia wspólnego i pracy w Administracji Gorzowskiej. Z kilku proponowanych placówek, siostry wybrały pracę w Myśliborzu. 25 sierpnia 1947 r. pierwsze siostry rozpoczęły tam życie wspólnotowe. Na zarządzenie władzy kościelnej trzy siostry odbyły kanoniczny nowicjat u sióstr niepokalanek w Szymanowie. Po ich powrocie nowy Administrator Apostolski, ks. Zygmunt Szelążek, 2 sierpnia 1955 r. wydał dekret zatwierdzający Zgromadzenie na prawie diecezjalnym, zezwalając na założenie habitów.
Strój zakonny Czarny habit, przepasany czarnym paskiem. Na habicie szkaplerz, na którym zawieszony na czerwonym sznureczku Krzyż, na głowie czarny welon z białą wypustką.
Przypisy
Linki zewnętrzne Dom Macierzysty Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego i Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Myśliborzu Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego Orędzie Bożego Miłosierdzia
Kategoria:Żeńskie zakony katolickie