Kościół należy do tzw. wczesnego baroku wileńskiego, zwanego wazowskim. Jego skromna, elegancka fasada przypomina fasadę pobliskiego kościoła św. Teresy. Pierwsza kondygnacja została obwiedziona wielkim porządkiem toskańskim. Druga, węższa, została ozdobiona pilastrami korynckimi i dodatkowo ujęta w ślimacznice. Obie kondygnacje oddzielone są od siebie wydatnym gzymsem. Fasadę wieńczy tympanon flankowany pinaklami. Lico muru urozmaicone zostało szeregiem portali i obramień okiennych. W niszach ustawiono posągi św. Eliasza i św. Elizeusza. Po obu stronach prezbiterium rozciągają się zabudowania klasztorne. Ściana klasztoru jest zwieńczona ozdobnym, barokowym szczytem, harmonizującym z fasadą kościoła.
Najbardziej wartościowym elementem architektonicznym całego zespołu jest rokokowa wieża-dzwonnica. Uważana za jedną z najpiękniejszych w Wilnie, przypomina dzwonnicę kościoła św. Jana. Mierzy 38,5 m i jest podzielona na cztery kondygnacje. Każda z nich ma inne rozplanowanie, różny kształt okien i jest inaczej ozdobiona pilastrami i kolumnami. Najwyższa z kondygnacji przykryta jest niewielkim, w stosunku do całej wieży, hełmem z wysokim, ornamentowym krzyżem.