W 1220 wzniesiono kaplicę znaną jako , pierwszy znany przykład architektury gotyckiej w Austrii. Ufundował ją książę Leopold VI Sławny. Pełniła ona rolę kaplicy zamkowej Babenbergów. Została zniszczona w XVIII w. Z zachowanych fundamentów wynika, iż była to jednonawowa budowla z zachodnią emporą przeznaczoną dla władcy. Nawa składała się z trzech przęseł i była zamknięta wieloboczną absydą. W średniowieczu klasztor mieścił szkołą iluminatorską. Opactwo było przekształcone w XIV i XV w. Przed 1592 wzniesiono obecną fasadę zachodnią.
W dobie baroku dokonano gruntownej przebudowy opactwa. W kościele klasztornym urządzono nowy wystrój wnętrza, w skład którego wchodzą m.in. ołtarz główny, ambona, stalle (M. Steinl), organy (J. G. Freundt) liczne ołtarze w nawach bocznych. Wnętrze otrzymało bogatą dekorację stiukową, wykonaną przez S. Bussiego (1680–1723) oraz freski, które namalował Johann Michael Rottmayr. W latach 1677–1680 przebudowano kapitularz przy krużgankach klasztornych na kaplicę Św. Leopolda (Leopoldskapelle) gdzie przeniesiono miejsce wiecznego spoczynku Leopolda III.