Kampania zasugerowana przez Chruszczowa spotkała się ze sprzeciwem ze strony stalinowskiego skrzydła partii, przez co stała się jednym z elementów walki o władzę między Chruszczowem a Gieorgijem Malenkowem. Kampania została przyjęta z radością i nie było większych niezgodności co do jej przeprowadzenia w obrębie partii – obrano kurs ekstensywnego rozwoju rolnictwa. W latach 1954–1961 około 20% wszystkich nakładów inwestycyjnych w ZSRR było przeznaczone właśnie na rozwój rolnictwa, co w efekcie spowodowało, że na terenach tradycyjnej hodowli rozwinęła się w końcu dość nowoczesna, jak na tamte standardy, uprawa roli. Na obszarach celiny wybudowano 425 sowchozów i zaangażowano około 300 000 osób, głównie Rosjan i Ukraińców, aby rozpocząć tam nowe życie. Do tego przybywali także żołnierze, studenci, uczniowie i kombajniści na prace sezonowe. Zaangażowanie tak wielkiego kapitału ludzkiego wiązało się ze wzrostem i budowaniem nowych miast. Nieprzygotowanie akcji wiązało się ze zniszczeniem ekologicznym (erozja gleb) i ekonomicznym rolnictwa, jednak w miarę rozwoju kampanii produkcja zwiększyła się do poziomu wyższego niż średnie plony w reszcie Związku RadzieckiegoTompson, William J. (1995), Khrushchev: A Political Life, s.174, St. Martin's Press, .