Julio González (ur. 21 września 1876 w Barcelonie, zm. 27 marca 1942 w Arcueil) – hiszpański rzeźbiarz i malarz. Wykorzystywał kute i spawane żelazo jako środek wyrazu artystycznego. Inspirowany kubizmem, rosyjskim konstruktywizmem, surrealizmem, tworzył kompozycje abstrakcyjne złożone z prętów i taśm metalowych oraz naturalistyczne, fragmentaryzowane popiersia z arkuszy blachy, np. Kobieta czesząca się (1932), Montserrat (1937).
Życie i twórczość W 1891 Julio razem ze swoim bratem rozpoczął naukę złotnictwa u swego ojca, który prowadził znane atelier kowalstwa artystycznego. Równolegle uczestniczył w wieczorowych kursach rysunku w Wyższej Szkole Artystycznej w Barcelonie. W 1896 ojciec Julia zmarł i rodzina przeniosła się w 1899 do Paryża. Około 1900 González nawiązał artystyczne kontakty z Pablem Picassem, Georges'em Brakiem, Maxem Jacobem, Joaquínem Torresem Garcíą, Pau Gargallo i Constantinem Brâncușim.
Najpierw postanowił zostać malarzem. W 1908 po śmierci brata przeżył psychiczny kryzys. Przez parę lat żył w odosobnieniu i utrzymywał kontakty jedynie z Picassem i Brancusim. Wówczas zarzucił zupełnie malarstwo i zaczął zarabiać na życie kowalstwem. W 1918 rozpoczął naukę jako spawacz w firmie Renault.