Ważną cechą oświaty w ZSRR była propaganda komunistyczna na wszystkich szczeblach szkolnictwa. Zaraz po rewolucji październikowej podstawowym zadaniem oświaty stało się wychowanie dorastającego pokolenia zgodnie z panującej ideologią komunistyczną, co było traktowane jako główny cel moralny systemu edukacji od przedszkola do uczelni wyższych. Z czasem ideologizacja oświaty tylko się zwiększała. W stalinowskim Związku Sowieckim oświata była jednym z najważniejszych narzędzi indoktrynacji obywateli wszystkich narodowości. 14 listopada 1938 roku w związku z wydaniem Krótkiego kursu historii WKP(b) Komitet Centralny Partii bolszewików postanowił wzmocnić propagandę partyjną wśród ludności i zorganizować specjalne kursy wyszkolenia pracowników agitacyjnych. Po śmierci Stalina do Krótkiego kursu historii WKP(b) wniesiono poprawki i nowy przedmiot nauczania uniwersyteckiego otrzymał nazwę „Krótki kurs historii KPZR”. W 1957 założono odpowiednie czasopismo Woprosy Istorii KPSS, a w 1960 roku ukazała się praca „Historia KPZR” () pod redakcją Borisa Ponomariowa. Na początku lat 60. XX wieku wprowadzono do starszych klas szkół średnich przedmiot społecznoznawstwo „jako instrument w budowie światopoglądu uczniów i wyjaśnieniu im rzeczywistości w ramach filozofii marksistowsko-leninowskiej.