W ramach szkoły odbywały się praktyki zawodowe, a podczas ostatniego roku nauki zdawano państwowy egzamin zawodowy (na zakończenie nauczania) i wykonywano pracę dyplomową.
Jedną z kategorii szkół, gdzie także nabywano wykształcenie średnie, były szkoły zawodowo-techniczne (PTU, od rosyjskiego: ПТУ, профессиона́льно-техни́ческое учи́лище). Polskim odpowiednikiem jest zasadnicza szkoła zawodowa. PTU to szkoły kształcenia zawodowego, po ich zakończeniu otrzymywano tytuł robotnika wykwalifikowanego. Do nich mógł zapisać się każdy, kto ukończył minimum 8 klas, uczyły one zawodu w ciągu 1–4 lat (w zależności od zawodu), można też było po ukończeniu szkoły ogólnokształcącej uczyć się w nich 1-1,5 roku. PTU uczyły zawodu, jak również zapewniały w latach 70. wykształcenie średnie. Po ukończeniu PTU można kontynuować naukę idąc na studia (bezpośrednio po PTU).
Liczba i specjalizacja szkół zawodowo-technicznych była uzależniona od potrzeb gospodarki narodowej. Nauczanie zawodu nie różniło się w zasadzie niczym od polskiego systemu kształcenia zawodowego w ZSZ.