Produkował fortepiany gabinetowe o bogatym wzornictwie (inkrustacje z brązu w stylu angielskim). Ich jakość nie odbiegała od poziomu europejskiego. Fryderyk Chopin zarzucał instrumentom Leszczyńskiego niezadowalającą sprawność mechanizmów i niedbałe wykończenie. ..."Gdzie się ruszyć Leszczyńskiego nędzne instrumenta"...pisał w 1828 kompozytor. Stwierdzenie to, poza negatywnym określeniem produkcji Leszczyńskiego, świadczy o dużej popularności jego instrumentów.
W fortepianach stosował mechanikę wiedeńską, a później angielską. 31 stycznia 1822 uzyskał sześcioletni patent na budowę fortepianów stojących tzw. fortepiany – szafy. W chwili śmierci pryncypała zakład budował instrument o numerze seryjnym 175.
Fabrykę przejęli dwaj czeladnicy Leszczyńskiego Antoni Krall i Józef Seidler, budując instrumenty ze znakiem firmowym Krall i Seidler.
Narodowy Instytut Fryderyka Chopina posiada instrument nierozpoznanego wytwórcy, który wg przekazów rodzinnych darczyńców przypisywany był Antoniemu Leszczyńskiemu.
Numery seryjne produkcji 1824 r. – 42 1827 r. – 102 1829 r. – 164 1830 r. – 167-175
Przypisy
Bibliografia Na podstawie książki B. Vogla "Historia muzyki polskiej" tom X "Fortepian polski"
Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Polscy przedsiębiorcy Kategoria:Polscy producenci fortepianów i pianin Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1830