Po tym czasie, jeśli powstrzymali się od napaści na ludzi, powracali do poprzedniej postaci, starsi o dziewięć lat, i odnajdywali swoje ubranie tam, gdzie je pozostawili.

Odmianą mitu o arkadyjskiej likantropii była opowieść o królu Likaonie, który – jak podaje Pauzaniasz – złożył Zeusowi dziecko w ofierze i pił ludzką krew, przez co został zmieniony w wilka. Według innych autorów – m.in. Owidiusza w Metamorfozach – przemiana była karą za to, że Likaon lub jego synowie podali Zeusowi ludzkie mięso, wystawiając na próbę jego boskość.

Mity te mogły odnosić się do starożytnych pasterskich obrzędów związanych z płodnością, w których zakładano skóry zwierząt, przejmując w ten sposób ich naturę. Z rytuałów tych wywodziły się m.in. rzymskie Luperkalia, obchodzone 15 lutego jako początek nowego roku. Po złożeniu ofiary z kozła odbywał się rytualny bieg wokół Palatynu, podczas którego prawie nadzy Luperkowie bili napotkanych ludzi rzemieniami z koźlej skóry. Święto to uważano za upamiętnienie początków Rzymu: wykarmienia Romulusa i Remusa przez wilczycę, biegu Romulusa po zabłąkane stado bydła oraz porwania Sabinek.