w XIII-wiecznej Lai de Melion czy też zachowany w XIV-wiecznym rękopisie Arthur and Gorlagon.
Nowożytność W szesnastym i siedemnastym stuleciu rozpowszechnił się pogląd, że człowiek mógł stać się wilkołakiem, zawierając pakt z diabłem. Istniały przy tym rozbieżne zdania na temat tego, czy rzeczywiście dochodzi do fizycznej przemiany w wilka. Niektórzy, np. autorzy Malleus maleficarum, byli zdania, że możliwe jest metamorfoza jest jedynie złudzeniem wywołanym przez wpływ demona (podobnie uważał ponad tysiąc lat wcześniej święty Augustyn). Inni, jak Jean Bodin i Johann Wier, twierdzili, że demony mogą rzeczywiście przemienić ludzkie ciało, choć nie umysł.
Częste były procesy o wilkołactwo, w których oskarżeni przyznawali się, że oddawali się na służbę diabłu i dzięki temu uzyskali czarodziejską maść, pas albo skórę umożliwiającą przemianę. Jednym z najsłynniejszym był proces Gilles’a Garniera, zwanego eremitą z St Bonnet, który w roku 1573 miał zamordować kilkoro dzieci w okolicach burgundzkiego miasta Dole. Schwytany wraz z żoną nad ciałem jednego z dzieci, zeznał, że zawarł pakt z diabłem, który nauczył go przemieniać się w wilka, aby pomóc mu w wyżywieniu rodziny.