W odczarowaniu wilkołaka miało również pomagać wypowiedzenie jego imienia albo podanie mu chleba.
Na terenie obecnej Łotwy i Estonii istniała w XVII wieku wiara w to, że wilkołacy są wrogami czarowników służących diabłu i trzy razy w roku zstępują do piekła, aby wykraść stamtąd bydło, ziarno i inne plony.
W folklorze bretońskim wodzowie wilków (meneurs des loups) byli ludźmi, którzy mieli żyć wśród wilków, rozkazywać im i przyjmować ich postać. Zdolność ta mogła być dziedziczna.
Na terenie obecnej Rumunii i Węgier wierzono, że wilkołakami (varcolaci) byli ludzie poczęci wskutek niedochowania przez ich rodziców wstrzemięźliwości seksualnej w nakazanych przez Kościół okresach (wigilia Bożego Narodzenia, Wielkanoc, Zielone Świątki). Urodzone wskutek naruszenia sacrum dziecko miało cechy zwierzęce i nienawidziło swoich rodziców. Duch varcolaci mógł opuszczać ciało, aby pożerać księżyc, powodując jego zaćmienie lub zabarwienie na czerwono.