W ostatnich dniach wojny, w połowie lipca, po obserwacji samochodów (w tym samobieżnej komory gazowej) wywożących więźniów na egzekucje, w pobliżu krematoriów na Majdanku, usiłował nakłonić dowództwo Okręgu AK do zbrojnych wystąpień w obronie mordowanych i jako Zastępca Szefa Ochrony Powstania AK w Lublinie organizował akcje powstańcze.

Po wkroczeniu 23 lipca 1944 Armii Czerwonej do Lublina, rozpoczął prace we wrześniu tego roku jako nauczyciel języka niemieckiego w miejscowym Gimnazjum i Liceum im. St. Staszica.

19 listopada 1944 aresztowany przez NKWD, był więziony na Zamku w Lublinie. Skazany na karę śmierci, został stracony na Zamku 17 stycznia 1945. Według uzasadnienia wyroku miał zbyt duże wykształcenie, by nie wiedzieć, że AK jest organizacją działającą na szkodę demokracji.

Przed wojną odznaczony był Medalem Niepodległości, a w 1945 pośmiertnie przez Rząd RP w Londynie Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Po wniesieniu przez rodzinę wniosku o rehabilitację, Sąd Najwyższy 31 stycznia 1990 wydał wyrok uniewinniający.

Bibliografia Marek Kielasiński: Raport o zabijaniu. Zbrodnie sądów wojskowych na Zamku w Lublinie.