Równania Cauchy’ego-Riemanna – dwa równania różniczkowe cząstkowe noszące nazwiska Augustina Cauchy’ego i Bernharda Riemanna będące warunkami koniecznym i dostatecznym na to, aby funkcja różniczkowalna była holomorficzna w zbiorze otwartym.
Układ tych równań pojawił się po raz pierwszy w pracy Jeana Le Ronda d’Alemberta. Później Leonhard Euler odkrył związek tego układu z funkcjami analitycznymi. Następnie Cauchy wykorzystał te równania, by skonstruować swoją teorię funkcji. Rozprawa Riemanna o teorii funkcji pojawiła się w 1851 roku.
Równania Równania Cauchy’ego-Riemanna dla pary funkcji oraz o wartościach rzeczywistych to para równań:
oraz
Zwykle wybiera się jako części odpowiednio rzeczywistą i urojoną funkcji o wartościach zespolonych.
Twierdzenie nt. holomorficzności funkcji Jeżeli funkcje rzeczywiste oraz są różniczkowalne w sposób ciągły na podzbiorze otwartym to funkcja zespolona jest holomorficzna wtedy i tylko wtedy, gdy pochodne cząstkowe i spełniają równania (1a) i (1b) Cauchy’ego-Riemanna.
Warunki Cauchy’ego-Riemanna stanowią więc warunki konieczne i dostateczne na holomorficzność funkcji zespolonej.