thumb|300px|Państwa krzyżowców nadbałtyckich w momencie największej potęgi w 1410 W średniowieczu, w regionie południowo-wschodniego wybrzeża Bałtyku, tubylcze plemiona Bałtów zażarcie opierały się chrystianizacji, jako ostatnie ludy w Europie. Na obszarze tym od początków XIII wieku działały dwa zakony rycerskie:
25px Zakon kawalerów mieczowych – zakon rycerski oparty na regule templariuszy, założony w Rydze w Inflantach (dzisiejsza Łotwa i Estonia) w 1202, przez biskupa Alberta von Buxhövdena, w celu obrony i rozszerzania diecezji ryskiej. Po ciężkiej klęsce poniesionej z rąk pogan w 1236, kawalerowie mieczowi połączyli się w 1237 z zakonem krzyżackim, przejmując ich regułę, ale zachowując w Inflantach własną administrację (Terra Mariana). W 1242 książę nowogrodzki Aleksander Newski zadał im ciężką klęskę na jeziorze Pejpus. Przegrana zaprzepaściła próbę skierowania ekspansji zakonu na wschód. Ostatecznie przestał istnieć wskutek sekularyzacji w 1561.