Innym nowym pracownikiem był Mark A.Z. Dippé, który właśnie otrzymał tytuł doktorski z grafiki komputerowej. Z braku dostępnych biur Dippé i Williams zostali umieszczeni w “Jamie”, podziemnym pokoju dźwiękowym. Mimo odmiennych charakterów i różnic obaj animatorzy szybko zaprzyjaźnili się i zaczęli współpracę. Williams miał opracować szczegóły animacji, więc Dippé zaprogramował sinusoidy na powierzchni efekt falowania. „Byliśmy outsiderami, bo mieliśmy zaplecze techniczne, ale nigdy nie pracowaliśmy przy filmach” – wspominał Williams. Cameron traktował użycie CGI jako eksperyment technologiczny i zakładał możliwość usunięcia sceny z filmu, gdyby efekt końcowy okazał się niewiarygodny.
Po zaprezentowaniu testów Cameron wysłał faksy z wideo z pooznaczanymi mazakiem obszarami do korekty, po czym Williams i Dippé osiągnęli pożądany przez reżysera efekt. Technologie opracowane podczas realizacji filmu zostały później rozwinięte przy produkcji Terminator 2: Dzień sądu (1991), przyczyniając się do popularyzacji efektów CGI w kinie hollywoodzkim.
Technik efektów specjalnych James Hyneman widział zasługę w Steve’ie Williamsie: „Miał fundamentalny wpływ dla rozwoju tej przełomowej technologii”.
Odbiór W Polsce film zrecenzował R. Kleczyński („Feniks” (5) 1/91, str.