Wzniesienie zbudowane jest z dolnokarbońskich piaskowców szarogłazowych i łupków ilastych struktury bardzkiej, których partie położone na południowo-wschodnich zboczach zostały częściowo zmetamorfizowane kontaktowo w wyniku oddziaływania intruzji kłodzko-złotostockiej. Niższe partie zboczy pokrywają gliny zwałowe od południa i osady deluwialne od północy. Na południowo-zachodnim zboczu u podnóża góry znajduje się niewielkie złoże lidytów, które w przeszłości były eksploatowane.
Cały szczyt i górne partie zboczy powyżej poziomu 420 m porastają, głównie lasy świerkowe, natomiast u podnóża ciągną się użytki rolne.
Pod szczytem na północnym zboczu, przy leśnej drodze, stoi kamień o wysokości ok. 1,0 m, z wykutymi cyframi 578. Od szczytu w kierunku Kłodzkiej Góry przy grzbietowej ścieżce stoją kamienne słupki graniczne z monogramami H.W. i D.N. i datami, wskazującymi na ich XVIII-wieczne pochodzenie.
Na południowo-zachodnim zboczu u podnóża góry znajdują się ślady wyrobisk po istniejących w przeszłości kamieniołomach.
Turystyka Przez szczyt wzniesienia prowadzi szlak turystyczny: – żółty szlak z dworca PKP Kłodzko Miasto w Kłodzku na Kłodzką Górę.
Przypisy
Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, . Góry Bardzkie, mapa w skali 1:40 000, Wydawnictwo "Plan", Wrocław 2008,
Kategoria:Szczyty Gór Bardzkich