Słowo borough pojawiło się przypuszczalnie za panowania Alfreda Wielkiego, który wzniósł system osiedli obronnych zwanych burh, a by właściwie nimi zarządzać przyznał im rodzaj autonomii. Od podboju Normanów, kiedy to określonym miastom przyznano instytucje samorządowe, termin burh/borough zaczął być używany właśnie w odniesieniu do takich miast. Jednostki borough mogły dodatkowo posiadać tytuł „królewskich” (royal boroughs), dzisiaj mających wyłącznie znaczenie honorowe.
W średniowieczu były to osady w Anglii, które posiadały rodzaj samorządu; ich szkockim odpowiednikiem był burgh. W Królestwie Anglii miały one również prawo wyboru swych przedstawicieli do parlamentu. Pod koniec XVII wieku dwieście angielskich borough wybierało ok. 4/5 parlamentarzystów zasiadających w Izbie Gmin.
Zasada działania borough była następnie powielana (częstokroć zupełnie odmiennie) w innych krajach. W dzisiejszych czasach borough to najczęściej miasto lub miasteczko posiadające własne władze. Jednak w niektórych dużych miastach (na przykład w Londynie, Nowym Jorku, Montrealu czy Tokio) jest to przeważnie dzielnica będąca częścią większego organizmu. W takich przypadkach borough posiada tylko ograniczone uprawnienia samorządowe lub nie posiada ich wcale.