Zbigniew Ossoliński herbu Topór (zm. 25 lipca 1679) – wojewoda podlaski w 1661 roku, kasztelan czerski w 1655 roku, podstoli nurski w 1633 roku, starosta drohicki w latach 1646–1679Urzędnicy podlascy XIV–XVIII wieku. Spisy". Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 184..
Był jednym z synów Prokopa Ossolińskiego (1588–1627), starosty nowotarskiego, i Katarzyny Biereckiej (zm. 1625).
Miał dwóch braci: Mikołaja herbu Topór (1599–1663), elektora 1632 z województwa sandomierskiego i Hieronima (1596–1650) – starostę żydaczowskiego (1638) i janowskiego, oraz siostrę: Barbarę Ossolińską, której mężami zostali; Adam Regowski h. Abdank, Wojciech Niemira – podkomorzy drohicki i Jan Chądzyński – starosta ruski.
Żonami Zbigniewa Ossolińskiego były kobiety z Podlasia, z którymi tam zapoczątkował linię rodu Ossolińskich. Wniosły jemu w wianie majątki z tego rejonu Rzeczypospolitej. Posiadał pod koniec życia m. Baciki, Moszczonę, Śledzionowę, Woźniki, Olędy, Liwki, Targowiska, Sterdyń, Rudka, Sypnie, Dzięciołów.
Ożenił się w 1628 z Barbarą Iwanowską – po matce dziedziczką części fortuny Kiszków.