Po uwolnieniu 15 kwietnia 1945 przez kilka miesięcy przebywał na leczeniu w Szwecji, skąd w październiku tego samego roku, na apel Michała Kaczorowskiego, przyjechał do kraju, gdzie zajął się odbudową Gdańska, Gdyni, Sopotu i Elbląga. W maju 1947 przeniesiono go do Warszawy, gdzie pracował w Ministerstwie Odbudowy, w Naczelnej Radzie Odbudowy Warszawy i w Banku Gospodarstwa Krajowego. Kolejne dwa lata jako pełnomocnik ministra zajmował się odbudową Elbląga i okolicznego regionu, by od 1949 wrócić do Warszawy, gdzie pracował w kolejno w kilku instytucjach zajmujących się odbudową.

Zmarł po długiej chorobie na zawał serca w roku 1954; pochowany 18 grudnia 1954 w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 21F-5-17); do dziś zachowała się tablica (nieopodal Zamku Królewskiego w Warszawie) upamiętniająca rozpoczęcie budowy bulwarów nadwiślańskich w 1935, na której widnieje nazwisko Antoniego Olszewskiego jako osoby zasłużonej w realizacji tych prac.

Był żonaty z Janiną z Łuszczewskich, nie mieli dzieci.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi, Medal za Warszawę 1939–1945, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Odznaka Grunwaldzka.

Uwagi