2 lipca 1915 został mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1916 awansowany na podporucznika. W następstwie kryzysu przysięgowego został internowany w Beniaminowie.

Ze względu na stan zdrowia 1 lutego 1918 został zwolniony z internowania. Po przybyciu do Krakowa wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie został przydzielony do oddziału lotnego i brał udział w rozbrajaniu Austriaków.

W wolnej Polsce mianowany porucznikiem piechoty (1 listopada 1918), przydzielony został do 5 pułku piechoty Legionów, z którym uczestniczył w walkach z Ukraińcami w okolicach Lwowa. W styczniu 1919 przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów dowodził kompanią. Podczas działań wojennych pułku na froncie litewsko-białoruskim został ranny 9 lipca. Po prawie 2 miesiącach leczenia powrócił do pułku, aby objąć dowództwo kompanii najpierw 2, a potem 5. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 8 kompanią, a od 10 września został oddany do dyspozycji dowództwa 2 Armii.

Po zakończeniu działań wojennych ponownie znalazł się w 6 pułku. W Wojsku Polskim zweryfikowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia przeniesiony 25 października 1921 do rezerwy.