Mieszkając tam razem z nimi, Matthäi używa dziecka jako przynęty i czeka, aż sprawca przyjdzie do niego.
Jego plan zdaje się przynosić rezultaty, kiedy pewnego dnia dziewczynka informuje go, iż spotkała mężczyznę, które pasuje do profilu zabójcy stworzonego przez detektywa. Dostarcza ona nawet szczegółów na temat jego zachowania, które zdaje się odpowiadać temu, którym cechował się morderca. Matthäi próbuje ująć go następnego dnia, zawiadamiając policję, która otacza miejsce, w którym Annemarie miała się z nim ponownie spotkać. Wszyscy czekają na przybycie mężczyzny, ten jednak się nie zjawia.
Owo niepowodzenie jest przeżyciem druzgocącym dla Matthäia. Policja i osoby postronne są wreszcie przekonani, że inny zabójca nigdy nie istniał, a śledztwo detektywa było wyłącznie rezultatem jego szaleństwa. Jego kontakt z Annemarie i jej matką się urywa, gdyż pomimo miłości, jaką te mu okazały, użył on dziewczynki jako przynęty do zapędzenia zabójcy w pułapkę. Nie mogąc pojąć, jak jego skrzętna i szczegółowa praca detektywistyczna mogła nie przynieść rozwiązania sprawy, Matthäi popada w szaleństwo i alkoholizm.