Diable eliksiry (niem. Die Elixiere des Teufels) – powieść napisana przez E.T.A. Hoffmanna, powstała w latach 1815/16. Hoffmann napisał ją bazując na pomyśle książki autorstwa Matthew Gregory Lewisa, zatytułowanej Mnich (The Monk). Lewis jest wspomniany w samym tekście Diablich eliksirów.
Hoffman nie był zbyt religijny, jednak za sprawą wizyty w klasztorze kapucynów w Bambergu, będąc pod wrażeniem życia ojców duchownych i panującej tam atmosfery, postanowił napisać Diable eliksiry i osadzić powieść właśnie w tych realiach. Powstała ona w ciągu kilku tygodni. Dzieło jest zaliczane do czarnego romantyzmu.
Fabuła Powieść jest fikcyjną autobiografią. Urodzony w Świętej Lipce Protagonista Medard, po okresie szczęśliwego dzieciństwa, wstępuje do klasztoru. Napotyka na swojej drodze wiele spokrewnionych z nim osób, sam jednak z początku nie jest tego świadom. Dorasta za jego murami, a ponieważ podąża ścieżką powołania w sposób wzorowy, dostępuje zaszczytu sprawowania dwóch ważnych funkcji: zarządza komnatą z relikwiami, w której podług legendy spisanej przez św. Antoniego, znajdują się diable eliksiry, oraz zaczyna głosić kazania. Jego talent oratorski sprowadza go jednak na złą drogę. Pewnego razu oświadcza, że sam jest św.