Ostatecznie postanawia spisać dzieje swego życia i umiera rok później, w pierwszą rocznicę śmierci Aurelie.
Interpretacja Historia życia protagonisty, którą Medard odnajduje w zapiskach malarza, stanowi motyw często wykorzystywany w Diablich eliksirach. Różni ludzie (np. leśniczy, lekarz przyboczny, opat) nieustannie opowiadają mu jego własną historię, nie wiedząc przy tym, że to jego życie. Opowieść ta obecna jest cały czas i czytelnik przeczuwa to, czego Medard dowiaduje się na końcu. Zdaje on sobie sprawę, że jest spokrewniony prawie ze wszystkimi osobami (wszyscy, których rani bądź zabija, są jego połowicznymi siostrami i braćmi) oraz uświadamia sobie istnienia ciemnej mocy, która wisi nad jego życiem i zdaje się prowadzić cały wątek.
Możliwe jest, że utwór jest literackim opracowaniem tematu schizofrenii, gdyż Medard w swoim sobowtórze spotyka swoje drugie ja. Rozpad osobowości jest także częstym motywem literatury fantastycznej generalnie. I tak figury literackie z hoffmannowskiego dzieła Mistrz Pchła mają swoje odpowiedniki w świecie bajek. Jednakowoż wewnętrzna walka protagonisty z osobowością, rzadko jest wyrażana bezpośrednio w spotkaniu głównego bohatera z sobowtórem, jak ma to miejsce choćby w dziele William Wilson Egdara Allana Poe z roku 1839.