Litewska wojna domowa w latach 1389–1392 była drugim konfliktem pomiędzy Jagiełłą, królem Polski, a jego kuzynem Witoldem. Powodem była walka o władzę nad Wielkim Księstwem Litewskim, wówczas największym powierzchniowo państwem w Europie.

Witold podjął próbę usunięcia brata Jagiełły, niepopularnego Skirgiełły, którego Jagiełło ustanowił wielkorządcą Litwy po swojej koronacji na króla Polski w 1386 roku. Kiedy pierwsza próba opanowania stolicy w Wilnie nie udała się, Witold zawarł przymierze z zakonem krzyżackim, ich wspólnym wrogiem – tak jak to uczynił w czasie pierwszej litewskiej wojny domowej w latach 1381–1384.

Witold i Krzyżacy oblegli nieskutecznie Wilno w 1390 roku. W ciągu następnych dwóch lat stało się jasne, że żadna ze stron nie osiągnie szybkiego zwycięstwa i Jagiełło zaproponował kompromis. Witold zostałby wielkim księciem a Jagiełło pozostałby Najwyższym Księciem Litwy. Ta propozycja została sformalizowana w ugodzie w Ostrowie w 1392 roku i w konsekwencji Witold zwrócił się przeciwko Krzyżakom.

Witold rządził Litwą jako wielki książę litewski przez 38 lat i przez ten czas kuzyni pozostawali w pokoju.