Po kryzysie przysięgowym został zwolniony z Legionów, zdegradowany do stopnia jednorocznego ochotnika-sierżanta i wcielony do c. i k. Pułku Piechoty Nr 20. We wrześniu 1917 skierowany na front włoski. Ukończył tam szkołę oficerską. Brał udział w walkach nad rzeką Piave w szeregach 12 Dywizji Piechoty. Z powodu ciężkiej choroby oczu na początku lutego 1918 roku został zwolniony z armii. 11 lutego 1918. na wieść o pokoju brzeskim popełnił samobójstwo w szpitalu w Santo Stino di Livenza. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu wojennym.
Pośmiertnie mianowany kapitanem oraz 17 maja 1922 odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7133, a także Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych dwukrotnie.
Franciszek Dubiel był żonaty z Jadwigą Haładej, z którą miał dwie córki: Zofię (ur. 9 kwietnia 1913) i Danutę (ur. 17 grudnia 1916).
Przypisy
Bibliografia
Oleandry nr 14, Kielce, grudzień 2004.
Wacław Lipiński Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905-1918 Oficyna Wydawnicza VOLUMEN, Warszawa 1990, (przedruk z 1935 roku). Polski Słownik Biograficzny, tom 5, strona 432 hasło - Dubiel Franciszek