W roku 1740 wielki wezyr Hacı Ahmet Pasza odnowił świątynię i dobudował do niej Abdest. Zniszczenia spowodowane przez trzęsienia ziemi z lat 1648 i 1763 zostały usunięte w 1831, za panowania sułtana Mahmuda II. W 1762 dobudowano minaret. Został on zniszczony w 1940. Odbudowano go ponownie w 1956.
W ostatnich latach dokonano gruntownego remontu świątyni. Zakończył się on we wrześniu 2006.
Architektura Zewnętrze left|thumb|240px|Apsyda kościoła. Widoczny również dodany później minbar
Zewnętrzne mury świątyni wykonano według typowej dla tego okresu techniki, wykorzystującej cegły zanurzone w grubej warstwie zaprawy. Ściany wzmocnione są łańcuchami, wykonanymi z małych kamiennych bloków.
Budynek, którego centralny plan był świadomie odwzorowany w bazylice San Vitale w Rawennie, ma kształt ośmioboku wpisanego w nieregularny czworokąt. Jest on zwieńczony kopułą stojącą na ośmiu wielokątnych kolumnach.
Narteks położony jest po zachodniej stronie, naprzeciw AntechoiruAntechoir jest częścią kościoła znajdującą się naprzeciw chóru kapłańskiego, często zarezerwowanego wyłącznie dla duchowieństwa..