W sierpniu 1879 roku został mianowany młodszym lekarzem 47 Ukraińskiego pułku piechoty, który stacjonował w Kamieńcu Podolskim. W latach 1884–1886 studiował higienę w Imperatorskiej Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Po ukończeniu studiów wrócił do macierzystego pułku, który stacjonował w Winnicy. W styczniu 1891 roku został przeniesiony w tym samym garnizonie na stanowisko lekarza trzech parków artylerii. W lipcu 1895 roku został mianowany starszym lekarzem 1 Konnego Pułku Kozaków Zabajkalskich w Nikolsku Ussuryjskim. W 1904 roku został mianowany radcą stanu.
Od 2 stycznia 1907 roku przez kolejnych dziesięć lat był naczelnym lekarzem szpitala wojskowego w Benderach, w ówczesnej guberni besarabskiej. W kwietniu 1917 roku został naczelnym lekarzem Korpusu Komunikacji Wojennych w Odessie. Był członkiem Związku Wojskowych Polaków, a od lutego do kwietnia 1918 roku szefem sanitarnym Polskich Oddziałów Wojskowych Okręgu Odeskiego. 4 maja 1918 roku został wyznaczony na stanowisko naczelnego lekarza 1 lazaretu 3 Dywizji Strzelców Polskich. W lipcu 1918 roku, po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego, został przetransportowany do Warszawy.