Kościół Świętych Apostołów (gr. Άγιοι Απόστολοι Agioi Apostoloi) – chrześcijańska bazylika wybudowana w Konstantynopolu w roku 550, za panowania cesarza Justyniana I Wielkiego. Kościół ten w Cesarstwie Bizantyjskim ustępował rangą jedynie kościołowi Mądrości Bożej. Po upadku Konstantynopola w 1453 pełnił przez kilka lat funkcję katedry patriarszej. W 1461 został zburzony przez Turków.
Historia Oryginalna świątynia została ufundowana około roku 330 przez cesarza Konstantyna Wielkiego, który uczynił Konstantynopol stolicą cesarstwa rzymskiego. Budowę ukończono jednakże dopiero za panowania syna i następcy Konstantyna – Konstancjusza II, który złożył w nim doczesne szczątki swojego ojca. Kościół został poświęcony dwunastu apostołom – uczniom Jezusa Chrystusa. Intencją cesarza było, aby zebrać w nim relikwie pochodzące od wszystkich apostołów. W rezultacie zgromadzono tu jednak tylko relikwie apostoła Andrzeja, Łukasza Ewangelisty oraz Tymoteusza z Efezu (jednakże ostatnich dwóch nie należało do pierwotnej grupy dwunastu apostołów). W późniejszych stuleciach zaczęto przyjmować, iż kościół jest poświęcony jedynie tej trójce świętych.