Stopień połyskliwości próbek mieści się w granicach 15–20 jednostek (półmat) mierzonych pod kątem 60°.
Dokładność odwzorowania próbek kolorów w modelu NCS pierwszej edycji ustalona była na poziomie 1 jednostki dopuszczalnej odchyłki w notacji NCS. Druga edycja NCS jest bardziej rygorystyczna. Wszelkie rozbieżności podaje się w jednostkach delta E cmc(1:1) zdefiniowanych przez CIE oraz opisanych w British Standard 6923:1988. Pomiarów dokonuje się przy pomocy spektrofotometru Macbeth ColorEye 7000 w przedziale długości fali od 360 do 760 nm z odstępem co 10 nm dla standaryzowanych iluminantów oświetlenia dziennego D65, A i F11. Ustalono następujące poziomy jakości: Najwyższy stopień dokładności to Podstawowy Standard NCS (NCS Primary Standard) przechowywany w Sztokholmie w Centrum Jakości NCS Colour AB. Są to fizyczne próbki kolorów, które po dokonaniu pomiarów i utworzeniu bazy danych zostały zamrożone, celem zabezpieczenia przed starzeniem się pigmentów i blaknięciem pod wpływem światła. Specjalnie kalibrowane wzorce NCS Quality Level Standard (obecnie CMS, Calibrated Matching Standards) stosowane są przez producentów środków barwiących i stanowią wyłączny laboratoryjny wzór we wszelkich próbach porównawczych i kontroli jakości, a także stanowią punkt odniesienia w razie jakichkolwiek zażaleń.