W przestrzeni CIELab, przypomnijmy: „L” to wielkość określająca jasność (Lightness), oś „a” to zmiana barwy w zakresie od zieleni do czerwieni, a „b” to oś zmiany barwy między kolorem niebieskim a żółtym. Na ich podstawie można zdefiniować pochodne wielkości, odpowiadające „naturalnemu” opisowi barwy, czyli: jasności L (Lightness), zmianie chromatyczności „C” i podawanego w stopniach, kąta koloru „h” (Hue).
Obecnie najczęściej stosowanym, jest zasugerowany w 1988 roku, przez Colour Measuring Comitee of the Society of Dyers and Colourists in Great Britan, opisany w British Standard 6923, wzór dE CMC. Jego dość złożona formuła, wprowadza nowe współczynniki przy wielkościach L, C i H. W dotychczasowych równaniach zmiany odcienia, nasycenia i jasności, miały równoważny wpływ na wynik. Teraz, poprzez dodatkowe współczynniki, ustawiono je we właściwej hierarchii ważności. Geometryczna interpretacja dopuszczalnej odchyłki, która miała dotąd kształt kuli, zmieniła się w elipsoidę, której proporcje zależą od ustalenia współczynników l i c, określających zmianę jasności i nasycenia. Typowo ustala się je 2:1, ale można je zmieniać w zależności od rodzaju badanego materiału (powierzchnie gładkie, tekstylia itp.).