Iluminant – wzorcowe źródło światła o określonej charakterystyce widmowej zdefiniowane jako zbiór par długości fali promieniowania elektromagnetycznego i odpowiadających im wartości względnych gęstości widmowej mocy. Jako, że iluminant jest zdefiniowany poprzez jego widmową gęstość mocy, fizyczne realizacje i istniejące źródła światła stanowią jedynie przybliżenia ustandaryzowanych iluminantów.
Ustandaryzowane wzorce oświetlenia pozwalają badać, mierzyć i porównywać barwy obiektów niebędących źródłami światła, np. materiałów refleksyjnych.
Stosowane są m.in. następujące standardowe iluminanty:
A – po raz pierwszy zdefiniowany przez CIE w 1931 r., obecnie zdefiniowany w normie w zakresie 300 - 830 nm, odpowiada typowemu światłu żarowemu z pręcikiem wolframowym, co odpowiada rozkładowi Plancka ciała o temperaturze 2855,496 K, co norma przybliża do ok. 2855,5 K. Iluminant ten powinien być domyślnie stosowany we wszystkich przypadkach używania światła żarowego, o ile nie występują uzasadnione powody stosowania innego iluminanta, B – zdefiniowany przez CIE w 1931 r., odpowiada bezpośredniemu oświetleniu słonecznemu o temperaturze barwowej 4874 K, C – zdefiniowany przez CIE w 1931 r., odpowiada światłu dziennemu, skorelowana temperatura barwowa to 6774 K, D – seria iluminantów zdefiniowanych w 1964 r.