została przez nich przekształcona i znacznie rozbudowana. Dwupiętrowa kamienica ze szkarpą w narożniku została poszerzona o przyległą kamienicę, uzyskując ośmioosiową elewację od strony ulicy Freta i sześcioosiową od strony ulicy Długiej. Pod koniec XIX wieku nad wejściem od strony ulicy Długiej dodano balkon oraz dobudowano kondygnację z facjatkami, ukrytą w szerokim dachu.
W XIX wieku kamienica kilkakrotnie zmieniała właścicieli.
Podczas II wojny światowej budynek został spalony. Został odbudowany w 1950 roku według projektu Stanisławy i Jerzego Dutkiewiczów. Zachowano oryginalną fasadę od strony ulicy Freta i mury przyziemia od strony ulicy Długiej, jednak od strony tej ulicy kamienica stała się siedmioosiowa. Przed 1939 rokiem w niszach na wysokości pierwszego piętra znajdowały się figury Najświętszej Marii Panny i św. Jana Nepomucena. W czasie odbudowy zostały usunięte, a w ich miejscu umieszczono mitologiczne rzeźby Cerery i Merkurego (po latach również zostały usunięte). W czasie powojennej odbudowy zlikwidowano także balkon.
W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.
Przypisy
Dulfusa