Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1499 wieś zalegała z podatkami. W 1508 Konarzewo zapłaciło podatki od 15 łanów, od karczmy jeden wiardunek. Z jednego młyna zbożowego nie zapłacono, a z młyna dorocznego opłacono jeden wiardunek. Podatki ściągnięto także z wiatraka. W 1509 pobrano podatki od młyna, 16 łanów oraz 6 groszy od karczmy. W 1510 miał miejsce pobór od 17 łanów. W 1563 pobrano podatki od 7 łanów, karczmy i kowala. W 1577 pobór zapłaciła Dorota Konarzewska. W 1580 od 4 łanów, 4 zagrodników, 1/4 łana roli zapłaciła również szlachcianka Dorota Konarzewska.
Wieś szlachecka położona była w 1580 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 14.. Prawdopodobnie już w XII w. wzniesiono tu kościół pw. św. Marcina. Do końca XVI w. właścicielami Konarzewa był ród Konarzewskich. Ostatnim dziedzicem był ksiądz Andrzej Konarzewski, od którego dobra te kupił Jan Wilczyński, by następnie sprzedać je w 1612 za 10 tys. złp. Pawłowi Ostaszewskiemu herbu Ostoja, synowi Mikołaja z Ostaszewa Wielkiego. Paweł Ostaszewski żeniąc się w roku 1613 z Barbarą Piegłowską, córką Mikołaja, cześnika królewskiego, przed ślubem oprawił jej na połowie Konarzewa 2500 zł posagu.