Działalność Teodora wyświęcono na kapłana w wieku 18 lat i niedługo po tym wydarzeniu wyruszył na pielgrzymkę do Jerozolimy. Po powrocie z Ziemi Świętej osiedlił się jako pustelnik niedaleko rodzinnego Sykeonu. Nakładał na siebie umartwienia w postaci zakuwania w kajdany i zamykania w klatce nad jaskinią na zboczu góry.
Już za życia uważano go za świętego. Sława Teodora jako cudotwórcy i uzdrowiciela ściągała do jego pustelni coraz większą liczbę zwolenników, dla których święty wybudował klasztor. Był również konsultantem władców Murycjusza, Fokasa i Herakliusza.
Około roku 590 został nominowany na biskupa Anastasiopolis przez Pawła, metropolitę z Ancyry (dzisiejsza Ankara). Z pełnienia tego urzędu zrezygnował ok. roku 600, przebywając jakiś czas w Jerozolimie ukrywając swoją tożsamość, by powrócić do Anastopolis. Od godności biskupa uwolnił go dopiero patriarcha Konstantynopola Cyriak i Teodor powrócił do swojej pustelni w Sykeonie), gdzie zmarł w opinii świętości ok. roku 613 na początku panowania Herakliusza. W międzyczasie odwiedził jeszcze Konstantynopol. Do tego właśnie miasta zostały przeniesione jego relikwie.