Już w 1832 r. został radcą generalnym Anglii i Walii. W krótkotrwałym rządzie Melbourne’a w 1834 r. był prokuratorem generalnym. Ponownie sprawował to stanowisko w latach 1835–1841. Brał udział w uchwaleniu Fines andRecoveries Abolition Act (1833), Inheritance Act (1833), Dower Act, Real Property Limitation Act (1833), Wills Act (1837), Judgments Act (1838) oraz Copyhold Tenure Act (1841). Przemawiał również w parlamencie broniąc rządowych projektów reformy wyborczej w 1831 r. W 1840 r. jako prokurator generalny był oskarżycielem w procesie czartysty Johna Frosta, który na czele zwolenników ruchu czartystów zaatakował miasto Newport.
W 1841 r. Campbell został na krótko lordem kanclerzem Irlandii. Otrzymał wówczas parowski tytuł 1. barona Campbell of St Andrews i zasiadł w Izbie Lordów. Urząd ten sprawował tylko przez 16 dni. Przez następne lata Campbell nie prowadził działalności prawniczej. Uczestniczył okazjonalnie w posiedzeniach Izby Lordów, kiedy Izba wysłuchiwała apelacji ze szkockich sądów. W 1846 r. doprowadził do uchwalenia Fatal Accidents Act.