Czas poświaty jest mierzony w ułamkach milisekundy, minutach, a nawet godzinach.
Podział luminoforów W zależności od czynnika wywołującego świecenie wyróżnia się następujące luminofory: katodoluminofor – świecący pod wpływem bombardowania elektronami; elektroluminofor – świecący w zmiennym polu elektrycznym; rentgenoluminofor – świecący pod wpływem promieni X; luminofor świecący pod wpływem promieniowania ultrafioletowego.
Luminoforami mogą być związki organiczne i nieorganiczne. Do luminoforów organicznych zalicza się niektóre polimery, fluoresceinę, eozynę i wiele innych.
Nieorganiczne luminofory to między innymi: Siarczki, takie jak siarczek cynku ZnS i siarczek kadmu. Cechuje je wysoka wydajność świetlna. Luminofory siarczkowe są dobrymi katodoluminoforami, elektroluminoforami i rentgenoluminoforami. Tlenosiarczek itru, aktywowany europem, okazał się bardzo dobrym luminoforem czerwonym, stosowanym w telewizji kolorowej. Wyparł on z tego zastosowania luminofory oparte na boranie kadmu i siarczku kadmu. Luminofory z grupy halofosforanów wapnia znalazły zastosowanie w świetlówkach.