Poinformowana o bardzo dużej ilości domowych imprez utrzymanych w klimacie hip-hop w całym Nowym Jorku, producentka i właścicielka niezależnej wytwórni płytowej, Sylvia Robinson, pod koniec lat 70. utworzyła grupę muzyczną składającą się z trzech miejscowych wokalistów-raperów. Byli nimi: Guy O’Brien (Master Gee), Michael Wright (Wonder Mike) i Henry Jackson (Big Bank Hank). Współpracowali oni z trzema muzykami sesyjnymi, w tym z przyszłym basistą grupy Living Colour, Dougiem Wimbish’em, gitarzystą Skipem McDonald’em a.k.a. Little Axe i perkusistą Keithem LeBlanc.
„Rapper’s Delight” wszedł na listę Hot Black Singles US R&B, gdzie dotarł do czwartej pozycji. Na liście Hot 100 US Pop Chart osiągnął 36. miejsce. Wielu twierdzi, że „Rapper’s Delight” jest pierwszym hip-hopowym singlem w historii, inni natomiast mówią, że poprzedzał go utwór Fatback Band pt. „King Tim III (Personality Jock)”, grupy, która w tamtych czasach klasyfikowana była do gatunku funk.Utwór bazuje na klasycznym loopie basowym z przeboju zespołu Positive Force, pochodzącego z tej samej wytwórni płytowej, co Sugarhill Gang, Sugar Hill Records. Utwór ten natomiast był niczym innym, jak przeróbką „Good Times” grupy Chic.