mały|grób gen. Wincentego Odyńca na cmentarzu w Milanówku Wincenty Odyniec (ur. w Litwinkowie, w ówczesnej guberni mińskiej, zm. 1 czerwca 1952 w Milanówku) – generał major armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 20 marca 1865 w Litwinkowie, w rodzinie Jana, ziemianina, i Dominiki ze Stefanowiczów. W 1883 wstąpił na ochotnika do Armii Imperium Rosyjskiego. W 1888 ukończył Oficerska Szkołę Piechoty w Wilnie, oficer zawodowy rosyjskiej piechoty. Służył w 60 Zamojskim pułku piechoty Zamościu. Jako dowódca kompanii walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905.
W I wojnie światowej dowódca od batalionu i 417 Ługańskiego pułku piechoty 105 Dywizji Piechoty. W 1915 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 28 listopada 1913, a 30 kwietnia 1917 na generała majora ze starszeństwem z dniem 28 listopada 1915. W sierpniu 1917 został przydzielony do Sztabu Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 27 kwietnia 1918 został przyjęty do I Korpusu Polskiego w Rosji, w którym dowodził brygadą 1 Dywizji Strzelców Polskich i czasowo pełniący obowiązki dowódcy tej dywizji.