Następnie został przerobiony na okręt szkolny do ćwiczeń ZOP.
Admiralicja na początku 1944 otrzymała dane wywiadowcze dotyczące nowego typu U-Bootów. Wywiad twierdził, że nowe jednostki mogą osiągać pod wodą prędkość 16 węzłów, co było jakościowym skokiem w porównaniu do 9 węzłów osiąganych przez najszybsze okręty będące w służbie. Okręty podwodne typu XXI były postrzegane jako duże zagrożenie. „Seraph” został zmodyfikowany w Devonport, by osiągał dużą prędkość podwodną. Miał uczestniczyć w próbach, w których miano badać zagrożenia ze strony tak szybkiego okrętu i starać się znaleźć sposoby przeciwdziałania. Okręt stał się bardziej opływowy, zmniejszono rozmiary kiosku, usunięto działo wraz z jednym z peryskopów i masztem radarowym. Zaspawano także wyrzutnie torped. Silniki zostały ulepszone, zwiększono pojemność akumulatorów i zamontowano zmodernizowane śruby napędowe używane w okrętach większego typu T.
Po wojnie „Seraph” pozostał w służbie po wojnie. W 1955 został wyposażony w pancerz i używany jako okręt-cel dla ataków torpedowych. Został przydzielony do eskadry dowodzonej przez jak swojego pierwszego dowódcę, obecnie komandora Jewella.